Korku edebiyatı denildiğinde, son dönemde edebiyatımız adına şaha kalkmış bir şekilde gelen çok başarılı yazarlar, hikayeler ve romanlar görmekteyiz. Özellikle belirli yayınevleri, bu doğrultuda bir külliyat gelişmesi için çok ciddi emek sarf ediyorlar. İthaki Yayınları da kendimi bildim bileli bu çizgide gitmekte. Zira kütüphanemin ilk korku eserlerinden birisi olan "Karanlıkta 33 Yazar" yayınevlerinden çıktığı gibi son dönemde "14 Şubat için 14 Korku Hikayesi" adlı kitap ile de bu konudaki takdire şayan tutumlarını devam ettiriyorlar. Ancak hepsinden önemlisi, özellikle twitter da yer alan mesaj zincirleri(flood) üzerinden çok ürkütücü hikayeler anlatan ve bu konuda ciddi bir fenomen haline gelen Mehmet Berk Yaltırık'ın son kitabıyla da tekrar karşımıza çıkmış durumdalar. Evet size tanıtacağım kitap İthaki Yayınları tarafından yayınlanmış karton kapaklı 296 sayfalık bir eser. İnsanın kendi kültürünü tanıyabilmesi için pek çok fırsat çıkıyor karşısına. Bizler kültür denildiğinde pek dar algılayabiliyoruz konuyu, ama bu kavramın içerisinde bir toplumun nelere güldüğü, nelere üzüldüğü, nelerden korktuğu da giriyor. Mehmet Berk Yaltırık, tanıtmakta olduğum romanıyla size bu fırsatı korku penceresinden bakmanızı sağlayacak bir isim. Geçmişinde inanılmaz derinlikte malzeme olmasına karşın, Türk edebiyatında pek işlenmeyen, zaten sınırlı olan ve korku-fantastik olarak adlandırılan edebiyat türü adına, Başekim'den sonra, yazdığı eserleri takip edeceğim ikinci isim olarak da çoktan kendi hususi listeme girdi ismi. Yedikuleli Mansur sürükleyici bir kitap. Yazarının da pek çok defa üzerini çizerek belirtmiş olduğu "gece okunması" hususundaki telkinlere uyduğunuz takdirde, kitap tam bir uyku katili. Elbette bu pek çok okur için arzulanılan bir durum. Hangimiz gece uykularımızı kaçıracak kadar sürükleyici bir kitap okumak istemediğini iddia edebilir ki? Kitap bu sürükleyicilik ihtiyacını karşılama konusunda kesinlikle birinci sınıf. Bu sürükleyiciliği sağlayan en önemli unsurlardan birisi, kitabın özellikle erkek okuyucularının genetik kodlarına hitap edebilecek kabadayılık, lokal mafya hikayeleri ile gerilimli bir damarı yakalamış olması. Bunun yanı sıra karakterler, yazarın üslubundaki en ufak ayrıntılarla, zihninizde işlenmiş bir görsel olarak arz-ı endam edebiliyorlar. Romanda geçen karakterlerin, mensubiyetleri, giyimleri, hareket tarzları, konuşma şekilleri ve modellemeleri çok başarılı. Hele ki Mansur'un aşık olduğu Galatalı dilberin kokusu, gecenin bir yarısı burnuma kadar geldi. Bu başarılı modellemenin bir neticesi olarak daha romanın başında tanıdığınız bir karaktere anında kapılıp, kurgudan çıktığı son ana üzülürken bulabiliyorsunuz kendinizi.
Kanuni Sultan Süleyman dönemi Osmanlı İstanbul'unda, Bizans bakiyesi olan, yazarın zorbas olarak tanımladığı bitirimlik, kabadayılık kültürü kurgulanmış. Yazar, kitabın giriş kısmında, önsöz mahiyetinde aslında her şeyin nasıl kurgulandığı, araştırmalarının uzandığı dönemlerle romanın geçtiği dönemlerin arasında uzun bir mesafe bulunduğu, hakikatte izleri tam olarak tespit edilemeyen bir kabadayılık kültürünü kurguladığını açıklıyor. Aslında keşke bu açıklamalarına romanda kullanılan türkülerin de tamamen kurgu ürünü olduğuna dair bir açıklamayı ekleseymiş diye içimden geçiriyorum. Zira romanda ki en yoğun dipnotları aynı cümleyi içeren "müziklerin tarihin o döneminde var olup olmadığının bilinmediği, roman için kurgulandığını belirten" bir ifade kaplıyor ve roman içerisindeki bütün türküler için aynı ifade kullanılmış. Dolayısıyla bir kerede yapılmış bir açıklama ile farklı bir bilgi içeren dipnot olması ihtimali yüzünden aynı satırlar tekrar tekrar okunmak zorunda kalınıyor. Hatta altta geçen ifadenin ne olduğu artık ezberlenmesine rağmen, dipnot işaretinden dolayı "acaba farklı bir şey mi var?" beklentisi ile defalarca o dipnotu okuduğunuz için dikkatiniz dağılabiliyor. Bu bahsettiğim husus, romanda gözüme çarpan tek olumsuzluk. Bunu bir olumsuzluk olarak belirtmemin sebebi de, okuma akışını kesen dipnotların, aynı içerikle olmaları halinde, okuyucunun metine odaklanmasını engelliyor olması hususu. Romanın başat unsuru, o dönemde gerçekten var olup olmadıkları kati delillerle belirlenmemiş olmasına rağmen, yazarın giriş kısmında peşinen bilgi verdiği, aslında var olmayan kurgu kaynaklar. Zaten kurgu olan romanı, gerçek kılma adına ilgi çekici bir yöntem olarak okuyucuya ayrı bir keyif veriyor. Elbette romanın sürükleyiciliği sırasında, bölüm girişlerinde verilen uydurma tarihi vesikaların gerçekliğini sorgulamaz hale gelebiliyorsunuz. Her ne kadar aklınızın bir ucunda bu kaynakların, aslında var olmayan, yazarın muhayyilesinin ürünü kaynaklar olduğunu bilseniz de, kurgunun heyecanı, olayların birden bire ve hızlı şekilde gelişmesi karşısında, sanki gerçekten romanın geçtiği Osmanlı dönemindeki kabadayılık müessesini araştıran kaynaklar varmış gibi fehmedilebiliyor. Romandaki hareket, heyecan, gerilim unsurları tadını aşmayacak kararda. Ancak aynı şeyi korku için söyleyemiyorsunuz. Yazarın sosyal medyadaki açıklamalarından korku dozunun bilerek düşük tutulduğu söyleniyor. Buna rağmen, az bir doz da olsa kitabı gece yatarken okuduğunuzda rüyalarınıza girebilecek ürkütücü bölümler var. İnsan ister istemez, korku dozu yükseldiğinde ortaya nasıl bir kitap çıkacağını merak etmiyor değil. Zira mevcut romanda, az olduğu derinden hissedilmekle birlikte, romanın en uygun yerlerine yedirilmiş "korku" sekansları bile okuyucuyu yeterince ürpertmeye ve rahatsız etmeye yetiyor. Elbette bu duyguyu derinden hissetmek için yine yazarın ve bazı okurlarının tavsiyesine uyarak kitabı, gece yatmadan önce, karanlıkta bir masa lambası veya kitap ışığı altında okuyarak deneyimlemeniz mümkün. Yine de bir miktar daha fazla korku romanı olduğundan daha ileriye itebilirdi diye düşünüyorum.
Aslında burada daha geniş bahsedilmeyi hak eden bir unsur daha var ki, o da son dönem Türk edebiyatında yüzünü daha sık göstermeye başlayan, korku ve fantastik edebiyatın iç içe geçmiş olması konusu. Yedikuleli Mansur da aslında türü itibariyle korku-fantastik denilebilecek bir roman. Bunu bu kadar net söyleyebiliyor olmamızın sebebi, fantastik kurgularda boy gösterebilecek, yaratıklar, hayaletler, cadılar, cinler, periler, kurt adamlar ve hatta vampirler gibi ögelerin aynı zamanda karakter yapıları sebebiyle korku türüne ait varlıklar olmasından kaynaklanıyor. Belki yukarıda yazdıklarımla çelişeceğini düşünebilirsiniz, ancak romanda korku unsuru az olmakla birlikte, bahsettiğim korkutucu fantastik figürler, romanı gerçekçi plandan çıkarmayacak gayet muteber bir dozda kullanılmış. Romanın içerisinde normalde evrensel fantastik kurgunun sahasına giren cadılar ve kurt adamlar gibi yaratıkların, menşei nereye ait olursa olsun Osmanlılaşmış versiyonlar olduklarını belirtmekte abartı olmayacaktır. Yazar bu unsurları, kurguda sırıtmayacak ve kendi fantastik kültürümüzün bir parçası olarak algılanacak şekilde ayarlamış ve üstüne üstlük bunu da tarihi bir temele oturtmayı başarmış. Bence bu husus, roman adına en dikkat çeken yönlerden bir tanesi. Roman ilk okunuşta gerçekten bir ilk roman için kaliteli bir iş çıkartıldığını gösteriyor. Üstelik devamı olacağına dair beklenti uyandıran bir finalle ve yazarının Mansur'un hikayelerinin daha korkutucu bir dozda ilerleyeceği yönündeki açıklamalarına dayanarak bunu söyleyebiliyoruz. Buna karşın, kurguda bazı olayların çok hızlı sonuçlanması, okuyucunun bir anlamda bazı ufak oldu bittilerle karşı karşıya kalması gibi sebeplerle peşinen bu eserin bir
"magnum opus" olabileceğini söylemek için erken olduğu gibi, böyle bir betimlemenin benzeri eserlere de haksızlık olacağına inanıyorum. Ancak Mehmet Berk Yaltırık'ın korku-fantastik edebiyatı türüne uzun yıllara sari bir damga vurmak üzere olduğunun en önemli işareti olduğu da su götürmez bir gerçek. Türk masalları ve efsanelerinin etkisinde tatmin edici bir korku-fantastik kurgu romanı okumak istiyorsanız, Yedikuleli Mansur kalbur üstü bir roman olarak gecelerinizi ve korkularınızı süslemek için ön plana çıkıyor.
Bu zamana kadar, kitaplarla farklı duygular yaşayıp, korku ve gerilimi kitap vasıtasıyla tatmadıysanız, kesinlikle edinmeniz gereken bir roman olduğunu rahatlıkla söyleyebilirim.
Kitaplarla kalın.
İlk kitabı tanıttığımda Barış Müstecaplıoğlu'nun fantastik kurgu edebiyatı alanında yapmakta olduğu şeyin ne kadar önem arz ettiğini dilim döndüğünce izah etmeye çalıştığıma inanıyorum. Bir yandan da kendi okur perspektifimden ve fantastik kurgu edebiyatı örneklerine olan aşinalığıma dayanarak eksiklik olarak gördüğüm ufak şeyleri de vurgulama ihtiyacı hissetmiştim. Şu an dürüst bir şekilde söyleyebilirim ki, kendi üslubunu, hikayesini, yarattığı evreni bu kadar hızlı bir şekilde kusursuza yaklaştıran başka bir ikinci kitap görmedim. Burada altını ısrarla çizmek istediğim şey eseri kendi içinde değerlendirirken kusursuz tanımını kullanıyor olmam. Tanıtma ritüelimizi bozmadan devam edeyim de söyleyeceklerimi bir an önce paylaşmış olayım. İkinci kitap da İthaki Yayınları tarafından yayınlanmış karton kapaklı ... sayfa. Kitabın özüne geçmeden önce bütün seriye sahip bir okur olarak belirtilmesinde fayda gördüğüm bir husus da var ki; onlar da kitap kapakları. Roman içerisindeki hikayelerden yapılmış illüstrasyonlar gerçekten de birinci sınıf. Romana geçecek olursak iki husus ön plana çıkıyor. Bunlardan birincisi ve en önemlisi, Perg Efsaneleri serisine bir yanıyla bağlı olmasına rağmen kitabın kendi içerisinde ayrı bağımsız bir fantastik kurgu romanı niteliği taşıyor olması. Yani aslında ana karakterle ilgili kısa bir özet geçilse rahatlıkla bu romanı seriden bağımsız değerlendirebiliyorsunuz. İşbu yazıyı yazarken üçüncü kitabı da bitirmiş olmanın verdiği bilgiçlikle söylüyorum bunu. Kurgu ilk romanla bağlantılı unsurlar içermekle birlikte, karakterlerin serinin geçmişinden gelen bağlantılarına ikinci kitapta da ilk kitabı okumadan nüfuz edebilmek mümkün. Nazarımda bu Müstecaplıoğlu'nun muazzam anlatım başarısıyla açıklanabilecek bir olgu. Öne çıkan ikinci olgu ise yazarın ilk kitaptan ikinci kitaba kendisini inanılmaz güncellemiş ve geliştirmiş olması hususu. İkinci kitapta, ilk kitaptaki dağınıklık, zaman atlamaları, tanımlama eksiklikleri ikinci kitapta neredeyse yok. Karakterler, hikayenin geçtiği hayali coğrafya, kurguda devamlılığı sağlayan farklı sahnelere geçiş ve fantastik kurgu edebiyatının olmazsa olmazı olan "yolculuk" unsuru çok daha sağlam bir şekilde okuyucuya sunulmuş. Romanı ön plana çıkaran ilk husus olarak belirttiğim bağımsızlık unsuruyla ilk etapta zıtlaşacak bir yorum gibi gelebilir ancak, seri süresince ilk kitapta ve ikinci kitapta sizi serinin sonuna hazırlayan ufak ayrıntıları fark edebiliyorsunuz. Bir ikilem gibi gözüken bu özelliği yani romanın seri içinde bir yandan bağımsız bir roman gibi dururken, diğer yandan serinin devamlılığını sürdürebiliyor olması enfes bir anlatım gücüyle mümkün olabiliyor. Yukarıda da söyledim. Bu satırları üçüncü kitabı da bitirmiş bir okur olarak yazıyorum. O yüzden Müstecaplıoğlu'nun favori yazarlarım arasına girdiğini belirtmeliyim. Sadece düz bir fantastik kurgu romanı olarak bile yeterince etkileyici olan Perg Efsaneleri serisi, bir diğer yönüyle, içerdiği alt metinler sebebiyle yazarın anlatmak istediği pek çok şeyi keşfetmenizi bekliyor. Barış Bey bir yazar olmanın sorumluluğu ile gördüğü olumlu-olumsuz tüm hususları Perg ekseninden zihninizin altına imleyecek ustalık işi bir esere imza atmış. Eskilerin dediği gibi şeksiz-şüphesiz alıp okumanız gereken bir fantastik kurgu serisiyle baş başasınız. Hazır ben dördüncü kitabı okumaya başlamış, üçüncünün de tanıtımını bitirmek üzereyken, sizler de bir an önce alıp okuyun.
